Home

Hi allemaal!!
Binnenkort komen Avril, Bridget & Jacco van de Zuid-Afrikaanse organisatie Ready 4 Life naar Nederland! Deze inspirerende mensen, die zich in Zuid-Afrika met veel overgave en via verschillende educatieve projecten inzetten voor lokale jongeren, komen hier om meer van een andere cultuur te proeven en hun blik te verbreden.
 
Naar aanleiding van dit unieke bezoek, organiseert Be More samen met een aantal enthousiaste vrijwilligers op zaterdag 27 juni een benefiet t.b.v. Ready 4 Life op een fantastische locatie: de Koepelkerk in Arnhem. Het belooft een inspirerende middag te worden waarop je je geen moment hoeft te vervelen. Er zal onder andere een loterij en een dienstenveiling zijn, Afrikaanse muziek, leuke standjes, lekkere hapjes en drankjes en niet te vergeten: je kunt Avril, Bridget en Jacco ontmoeten! Die kans laat je toch niet schieten!

 In Loving memory of Danielle.


Lieve baby , we hebben met zn allen zo gehoopt dat je het zou redden maar dat mocht niet zo zijn.Het nieuws komt hard aan en we voelen ons vooral machteloos en verdrietig.

  We hebben zo aan je gedacht, over je geschreven, naar jou gevraagd....Voor jou beterschap gehoopt...ondanks de slechte voortekenen...

Foto's hebben we van  je en in vele van onze weblogs wordt je beschreven....

Nog geen jaartje heb je geleefd maar je hebt wel diepe indrukken achtergelaten.Ben zo blij dat ik je heb gedragen en mogen wiegen...Je mogen bewonderen...

MIJN ZUID AFRIKAANSE FAMILIE

Verslag laatste avond "thuis" in Seringen garden (13-November-2008)

Mijn laatste week ging voor mij gevoel zo snel! Woensdag hebben we met de meiden van Court garden naar die ene leuke restaurant geweest waarvan ik de naam kwijt ben.Maar een hele leuke restaurant waar je lekker kan eten , alleen die avond was erg hectisch en iedereen was best moe dus weer geen dessert!
 Ik nam geen afscheid van ze want ik dacht dat ik ze nog zou zien maar dat is helaas niet gebeurt, alleen Maaike heb ik nog gelukkig de dag van mijn vertrek
nog gedag kunnen zeggen.

  Ik wist heel goed wat mijn wensen waren voor mijn laatste avond bij mijn huisgenootjes en dat was gewoon "samenzijn" , gewoon bij elkaar met ons groepje en daar is ook voor gezorgd :-) 

Geschreven op 12 November 2008, 2 dagen voor vertrek)

Guess who came to dinner today? Onze enige echte Avril!
  Het begon allemaal met de Douwe Egberts koffie waar we zo over
zaten op te scheppen! Ze was echter niet echt onder de indruk helaas van onze nationa trots en export product..."Maar ja het pakje was open geweest, niet vers" dus moest ze maar even langs komen bij ons thuis.Nou dat wou ze wel.En waarom kom je dan niet eten, tja waarom ook niet? De thema hadden we al bedacht: Mexican Night!!


  En dus is ze geweest vandaag, naar ons stulpje die toch aandeed als een studentenhuisje :-P Schaam schaam...

 Het was vandaag helaas een beetje een rommelig dagje (niks verliep echt soepel en had weinig geslapen) maar hoezo is dat nieuws, elk dag verloopt hier immers anders dan gepland zo ook deze.

Op 14 November ben ik uit Zuid Afrika vertrokken .
  Afscheid nemen is altijd moeilijk maar ik was vooral erg gelukkig! Gelukkig om begrijpelijke redenen: Ik heb mijn mannetjes maar liefst 6 weken moeten missen! Maar ook blij en zeer dankbaar dat ik al die mooie ervaringen meeneem en al die geweldige mensen heb ontmoet dus nee, ik zou niet huilen! Ik wist het wel zeker! Absoluut!
  Mijn laatste week was namelijk best emotioneel met de groep mensen waarmee we samenwerkten bij het project in Bloemendaal.

Geschreven op November  07, 2008.

Mijn "homies" zoals ik ze liefkozend noem hebben van projectleidster Avril opdracht gekregen om een aantal keien te verzamelen en dat te beschilderen
met wit verf.Zo gezegd, zo gedaan.Ik heb nog even met ze staan kletsen, kreeg gelijk een kwast en en een steen in mijn hand geduwd, hi hi!

En wat was de bedoeling? Ja een woord, dat moest vooraan komen te staan.Ze hadden de plek al uitgezocht, en eigenlijk de stenen al ingelegd maar...uhhh..verkeerde volgorde (nog niet geverfd) dus weer hup alles in het voor mij al vertrouwde groene kruiwagen waar één van hen zich nog door mij heeft laten vervoeren over het voetbalveldje, just for fun!!

(Geschreven op 12 November 2008)

Zoals ik eerder had geschreven, één van de (belangrijke aspect van het project) lessen dat we geven tijdens de project op Bayview, zijn de computer classes.

(vervolg op " Just a little patience")

En zoals dat zo vaak is gegaan, we deden van alles en nog wat, soms de schema volgend en vaak helemaal niet.Elke dag verliep immers uiteindelijk toch anders, verfrissend maar soms ook vermoeiend.Zo verging het dus ook ons "Diploma ontwerp" project ,er zat minstens een aantal weken tussen voordat we verder gingen.Maar dan was het moment aangebroken om de foto's te schieten.Die bewuste ochtend bevonden we ons opeens in het klaslokaal van één van de jkleuterjuffen.Ik heb een beetje foto's geschoten, een beetje gefilmd maar al gauw gingen we ons, net als de kinderen, enigszins vervelen.Ze keken ons ook ,voor mijn gevoel, vol verwachting aan....Gelukkig kan je met Lianne aan je zijde altijd rekenen voor een beetje(veel) leven in de brouwerij en ik laat me altijd gewillig meeslepen in de gekkigheid :-)

Na de eerste week hadden we de keuze om bij "Back2school" project of "Secondary schools".Ik vond dat ik bij beide zou passen maar toch had ik redelijk snel de tendence om met Avril samen te werken.Haar project trok me aan vanwege de diversiteit.We zouden o.a. een klaslokaal opknappen, leeslessen geven en computerlessen (dat laatste daar was ik huiverig voor want ik ben niet zo mega-snel met computers maar het is uiteindelijk allemaal goed gekomen).

(Geschreven op November 10-2008)

Er resteert maar krap 4 nachtjes voordat ik weer aan mijn terugreis naar Nederland begin.Menno en Damiën spreek ik vrijwel dagelijks en ook al is de

communicatie soms erg dramatisch, het is al fijn om hun stemmen te horen.
  Vandaag was het een geweldige dag! Ik voel me totaal in mijn element in de praatgroep (De les "Life-Orientation) met al die interressante mensen van het project.We lachen wat af en leren zoveel van elkaar.Vandaag hebben we gesproken over de aspecten dat ze ons zouden willen meegeven vanuit Zuid Afrika naar Nederland, met het nadruk iop de positieve dingen omdat we voorheen zwaardere thema's hadden aangekaart zoals sex, hiv en drunkdriving etc.
   We kregen ook ruim kans om onze impressies, ervaringen hier in Zuid Afrika, in Port Elizabeth, te ventileren aan de "studenten"/ "herintreders".

WEGGAAN

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
Een soort van blijven. Niemand

Nu schrijf ik af en toe stukjes die niks te maken lijken te hebben met het vrijwilligerswerk op zich, en meer aandoen als luxe en het ultieme vakantie gevoel....
  Dat kan misschien wel zo lijken maar... als je de weekenden toch vrij hebt en wilt ontspannen (En  een ontspannen én blije vrijwilliger is een goede vrijwilliger dus..) dan is Port Elizabeth fascinerend en is er van alles te doen als je van ZON ZZZTRAND en ZEE houdt! En op een "Windy" day (en dat zijn er veel , het heet niet voor niks de Windy City!) is het goed vertoeven op Jeffrey's bay!.

Op een vrijdag hadden we opeens een andere programma en dat was een welkome afwisseling :-)
Die bewuste dag hadden we ook 2 bezoeksters van Be-More uit Nederland.Ze kwamen kijken wat er zoal werd gedaan op de projecten.
  Ik weet nog dat Lianne en Avril een schoonmaak actie hielden en Carlina, Bart en ik hebben geholpen met de tuin.Dat was nog zwoegen ook want het was een zonnige dag, maar geweldig, wat een fijn gevoel om in de aarde te wroeten!!
  Aan de einde van die dag heb ik samen met Bart nog gauw een aantal watermeloen-pitjes gezaaid en op de dag dat ik vertrok heb ik tot mijn grote blijdschap 2 jonge plantjes gespot.Zou het niet geweldig zijn als ze hard groeiden en dat er mooie reuze watermeloenen zouden komen??? Ik ben benieuwd!
  Ik had graag nog vaker met de jongens aan de tuin gewerkt, want ze waren der ook trots op, ook lieten ze het net echt blijken maar ik kon het wel merken.

Alhoewel in grote lijnen ik volop heb genoten van alle projecten waren er van die dagen dat je het even gehad had.Bijvoorbeeld met het opknappen van de klaslokaal op Bayvieuw.Op een gegeven moment kon ik geen scraper meer zien!! Was het zo beu het afschrappen van de verf van de raamkozijnen maar ik barstte wel van de energie.Het was buiten een prachtige dag en ik kon me niet meer inhouden! Tijdens de pauze ben ik letterlijk naar buiten gerend om met de kinderen te spelen, dat was geweldig! Binnen no-time stond ik midden een menigte van zeker 30 á 40 kinderen zingend dansend, spelend! Eerst speelden we een soort van tikkertje waar het leek alsof ze mij altijd moesten hebben, ha ha!! Verder hebben we zo'n zakdoekje-leggen spel gedaan en werd er weer het nodige aan mijn haar gefrunnikt, dat was meer regel dan uitzondering, hi hi! (i love your hair!! Zeiden ze telkens)

Allereerst moet ik bekennen dat wegens acute tijdgebrek ik vrijwel helemaal geen research heb gedaan over Zuid Afrika.Ik dacht :"Ik ga en ik ga werken" en had verder niet stilgestaan bij de mogelijkheid van uitstapjes etc,) ook niet al teveel kleding meegenomen).En ik was al helemaal niet op de hoogte van de outdoor activiteiten.Ik hoorde wel met een halfoor de groep  praten over "Tsitstikamma","Graggakamma" en alle andere "kamma's" maar over Bungy jumpen had ik niet nagedacht totdat mede-vrijwilliger Bart erover begon.Die WIST gewoon dat hij ging springen en Bas vond het ook wat.Ik dus een beetje vertellen (wegens ervaring in Nederland) hoe dat ongeveer in zijn werk ging.Maar ik zou dus absoluut niet springen, nee, nee, nee...."Been there, done that".Maar he....Wat hoor ik nou?...De hoogste ter wereld? Hmmmm.......En toen begon de twijfel toe te slaan...Want hoe kon ik nou zo'n prachtkans laten schieten!